Bir uygulama onlarca bağımsız mikroservise ayrıldığında yalnızca backend mimarisi değişmez. İstemcilerin bu servislerle nasıl iletişim kuracağı da yeni bir problem haline gelir. Bir mobil uygulamanın kullanıcı, sipariş, ödeme, ürün ve bildirim servislerinin adreslerini ayrı ayrı bilmesi gerektiğini düşünün. Her servisin kendi authentication kontrollerini, rate limiting kurallarını, TLS yapılandırmasını ve logging mantığını ayrı ayrı uygulaması hem istemciyi hem de backend mimarisini gereksiz şekilde karmaşık hale getirebilir. API Gateway bu karmaşıklığın önemli bölümünü istemciden gizleyen ve API trafiği için merkezi bir kontrol noktası oluşturan mimari katmandır.

Bir teknoloji sağlayıcısı seçilirken değerlendirme çoğu zaman bugünkü ihtiyaçlar üzerinden yapılır. Platform yeterince hızlı mı, gerekli özellikleri sunuyor mu, maliyet kabul edilebilir seviyede mi ve proje ne kadar sürede devreye alınabilir? Bunların tamamı doğru sorulardır. Ancak kurumsal altyapı kararlarında en az satın alma kadar önemli olan başka bir soru daha vardır: Birkaç yıl sonra bu sağlayıcıdan çıkmak istersek ne olacak?

Bir uygulamanın tek bir sunucu üzerinde çalıştığı mimaride, sunucu ne kadar güçlü olursa olsun belirli bir kapasite sınırı vardır. Trafik arttıkça CPU, memory, network veya application kaynakları tükenebilir. Sunucu tamamen kullanılamaz hale geldiğinde ise hizmetin tamamı durabilir. Bu problemi yalnızca daha güçlü bir sunucu satın alarak çözmek uzun vadede yeterli değildir.

Bir uygulamayı tek bir konteynerde çalıştırmak görece basittir. Ancak uygulama onlarca mikroservise, yüzlerce konteynere ve birden fazla sunucuya yayıldığında operasyon modeli tamamen değişir.

Hangi konteyner hangi sunucuda çalışacak? Bir sunucu arızalanırsa workload nereye taşınacak? Trafik arttığında kaç yeni uygulama kopyası oluşturulmalı? Yeni sürüm nasıl kesintisiz dağıtılacak? Uygulamalar birbirini nasıl bulacak? Storage, secret, network ve güvenlik politikaları nasıl yönetilecek?

Bu problemleri manuel olarak yönetmek ölçek büyüdükçe sürdürülemez hale gelir.

ISO/IEC 27001, SOC 2 ve PCI DSS aynı güvenlik güvencesini sunmaz. ISO/IEC 27001 bilgi güvenliği yönetim sistemini, SOC 2 hizmet sağlayıcının belirli kontrollerini ve bunların tasarım veya işletim etkinliğini, PCI DSS ise ödeme kartı verisi ve Cardholder Data Environment güvenliğini değerlendirir.