Felaket kurtarma stratejisinin gerekli olup olmadığı artık tartışılmıyor. Kurumların yanıtlaması gereken asıl soru, kritik sistemlerin bir kesinti, siber saldırı veya fiziksel felaket sonrasında ne kadar veri kaybıyla ve ne kadar sürede yeniden çalışır hale getirilebileceğidir.

Geleneksel felaket kurtarma modeli genellikle ikinci bir lokasyonda sunucu, depolama, ağ ve lisans altyapısı kurulmasına dayanır. Bu altyapının üretim ortamıyla senkronize tutulması, sürekli güncellenmesi, kapasitesinin planlanması ve düzenli olarak test edilmesi gerekir.

Zero Trust yaklaşımı kurumsal güvenlik mimarisine ağırlıklı olarak kimlik, cihaz ve ağ katmanları üzerinden girdi. “Asla varsayılan olarak güvenme, her erişimi doğrula” ilkesi; çok faktörlü kimlik doğrulama, en az yetki, mikro segmentasyon ve bağlama dayalı erişim politikalarıyla hayata geçirildi. Ancak birçok kurumda Zero Trust mimarisinin dışında kalan kritik bir alan bulunuyor: verinin kendisi ve özellikle kurumun son kurtarma güvencesini oluşturan yedekleme altyapısı.

“Yedekleme sistemimiz var” cümlesi, birçok kurumda veri kaybı riskine karşı yeterli bir güvence gibi algılanır. Oysa veri kaybının gerçek maliyeti, yalnızca kaybolan dosyaların, silinen kayıtların veya erişilemeyen sistemlerin teknik değeriyle sınırlı değildir. Veri kaybı yaşandığında asıl fatura; operasyonel kesinti, müşteri kaybı, yasal yaptırımlar, itibar hasarı, veri kurtarma maliyeti, çalışan verimliliği kaybı, sigorta primleri ve kriz yönetimi harcamalarının birleşimiyle ortaya çıkar.

Kurumların büyük bölümü bulut hizmetlerine genel internet üzerinden bağlanır. AWS, Microsoft Azure, Google Cloud veya farklı bir bulut sağlayıcısındaki kaynağa erişmek için trafik; kurumun ofisinden, veri merkezinden veya şubesinden çıkar, internet servis sağlayıcısının ağına girer, farklı transit noktalarından geçer ve ardından bulut sağlayıcısının ağına ulaşır. Bu bağlantı modeli çoğu standart iş yükü için yeterli olabilir. Ancak her senaryo için yeterli değildir. Kritik uygulamalar, büyük veri transferleri, hibrit bulut mimarileri, finansal işlem sistemleri, yedekleme replikasyonu, AI/ML veri pipeline’ları ve regülasyona tabi iş yükleri için genel internetin değişken performansı, güvenlik ve maliyet açısından sınırlayıcı hale gelebilir.

Yedekleme stratejisi, birçok kurumda ancak bir veri kaybı, sistem kesintisi veya fidye yazılımı saldırısı yaşandıktan sonra öncelik haline gelir. Oysa yedekleme, yalnızca dosyaların bir kopyasını almak değil; iş sürekliliğini, veri bütünlüğünü, siber dayanıklılığı ve regülasyon uyumunu doğrudan etkileyen kritik bir altyapı katmanıdır. Yedekleme yazılımı satın almak, depolama kapasitesi planlamak, saklama politikalarını yönetmek, yedekleme işlerini izlemek, hataları çözmek, geri yükleme testlerini yapmak ve bu yapıyı 7/24 çalışır halde tutmak çoğu IT ekibi için sürekli operasyonel emek gerektirir.